Column: Twitter als geest van de tijd

Ik ben al jaren actief op Twitter. Ik volg een divers gezelschap van burgers. Sommigen presenteren zich met foto en toenaam. Anderen wentelen zich in anonimiteit. Misschien zitten er wel trollen achter van buitenlandse mogendheden. Wie weet. Wat mij opvalt, is de geweldige polarisatie, het gebruik van schuttingtaal en het continu zaaien van wantrouwen. Soms vraag ik me af: is er nog wel iets wat ons als Nederlanders verbindt?

Herman Tjeenk Willink, een van de ministers van staat, heeft een boekje geschreven met de titel Groter denken, kleiner doen. Hij maakt daarin de balans op van het functioneren van de democratie, de staat en de samenleving. Hij signaleert dat het ons niet goed lukt om de grote problemen van onze tijd op te lossen. Dat roept bij hem de angstige vraag op: waar staan we als het er echt om gaat spannen?

Waar sta ik als de klimaatcrisis
offers gaat vragen?

Laat ik deze vraag persoonlijk maken: waar sta ik als het er echt om gaat spannen? Als de maatschappelijke tegenstellingen groter worden? Als de klimaatcrisis offers gaat vragen? Als de ‘islamisering’ voortschrijdt? Waar sta ik als de diversiteit binnen het kerkverband groeit? Als de tegenstellingen binnen de eigen gemeente toenemen? Als de roep om kerkelijke eenheid steeds luider wordt? Als mensen zich niet meer thuis voelen in de kerk?

De vraag ‘Waar staan we?’ heeft te maken met de kwaliteit van onze verbindingen. De verbindingen binnen de samenleving, de verbindingen binnen de kerk. De geest van de tijd – zoals die zich openbaart op Twitter – waait in het hart van elke christen en heeft een grote invloed op de kerk. Ik belijd dat er één verbinding is die alle verbindingen kan vernieuwen: de verbinding met Christus. Tegelijkertijd belijd ik met Paulus dat de kinderen van God, die de Geest ontvangen hebben, zuchten. Laten we bidden. Voor herstel van relaties. In kerk en samenleving.