Column: Geluk

Vorige maand verscheen er een diepgravende studie van het Sociaal en Cultureel Planbureau over de sociale staat van Nederland. Eén ding daaruit is me bijgebleven: de gemiddelde Nederlander voelt zich gelukkiger naarmate hij meer grip op zijn leven heeft. De regie over je leven hebben, dat is de ultieme weg naar geluk.

In diezelfde maand ging ik voor in een dienst in een grote instelling voor mensen met een verstandelijke beperking. Altijd weer een uitdaging, kan ik wel zeggen. Na afloop kwam er een man op me af, vader van een zoon met een beperking. Heel vriendelijke ogen, iets ouder dan 30, maar praten kon hij niet. Zijn vader wél. Hij vertelde dat zijn huwelijk was stukgelopen, dat hij ruim twintig jaar met demente mensen had gewerkt en nu zelf te horen had gekregen dat hij de ziekte van Pick heeft (een vorm van dementie die al jong kan beginnen). Een en al verlies aan regie. Snel bereidde ik me voor op een moeilijk gesprek.

Snel bereidde ik me voor op een moeilijk gesprek

Maar voordat ik ook maar enig empathisch vermogen in kon zetten, zei de man: ‘Ik heb één geluk, de geboorte van mijn zoon. Ik ben zo blij dat ik hem heb gekregen. Hij voelt dingen zo goed aan. Laatst waren we in een wildvreemde omgeving. Hij was vreselijk onrustig. Opeens stak hij de weg over en sloeg zijn arm om een vrouw heen. Even stonden ze bij elkaar. Toen liep hij weer terug. Ik was natuurlijk nieuwsgierig, liep naar haar toe en vroeg: “Mevrouw, is er pas iets bijzonders gebeurd in uw leven?” “Ja,” zei ze, “hoe weet u dat? Ik heb vorige week ons jongste kind moeten begraven. Wat fijn dat uw zoon naar me toekwam. Dat had ik nou net nodig…”’

Het werd even stil. Toen zei hij: ‘Weet je, door hem is er een heel andere wereld voor me opengegaan. Ik kijk anders tegen het leven aan en tegen wat écht belangrijk is.’

Geluk wordt je soms – buiten alle regie om – zomaar in de schoot geworpen. Gelukkig maar.