Column: Het nieuwe wegkijken

Ik moet eerlijk bekennen dat Thierry Baudet een snaar bij mij raakt. Hij schildert de contouren van een toekomstige maatschappij. Hij oriënteert zich op het verleden, waarin alles nog goed was. Waarin we niet bedreigd werden door de opkomst van de islam. Waarin de multiculturele problematiek niet bestond. Waarin we echt gelukkig waren. Hij appelleert aan mijn diep menselijke verlangen naar rust, vrede en krachtige leiders die het volk in het ‘beloofde land’ brengen.

Ik droom ook weleens van het verleden. Van de vrede in het dorp waar ik geboren ben. Van de heldere vrijgemaakte signatuur van de kerk waarin ik gedoopt werd. Het dorp van mijn jeugd bestaat niet meer. Die heldere vrijgemaakte signatuur bestaat ook niet meer. Het is allemaal verdwenen. En het komt nooit meer terug, hoe graag we het ook willen.

Het verleden komt nooit meer terug,
hoe graag we het ook willen

Baudet heeft dat goed begrepen. Dromen maken ons blind voor de feilen van het verleden en ze helpen ons te ontsnappen aan de pijn van het heden. Ze scheppen een nieuwe werkelijkheid. Dromen zijn – met een variant op de uitspraak van Marx – opium van het volk. Dit fenomeen is op indrukwekkende wijze verbeeld in de film Inception, waarin mensen vluchten in een zelfgecreëerde droomwereld. Waarin ze geloven dat de droomwereld echt is en de echte wereld als een droom wordt beleefd.

Dit is precies wat er in onze samenleving gebeurt. Het verleden wordt als realiseerbare werkelijkheid voorgespiegeld en het heden wordt als een valse droom weggezet. Politiek correct uitgedrukt: het nieuwe wegkijken. Wegkijken van een veranderende kerk. Wegkijken van een schepping die de vernieling ingaat. Wegkijken van maatschappelijke tegenstellingen die groter worden. Wegkijken van de realiteit van toenemende vluchtelingenstromen.

‘Zijt gij het die komen zou?’ vroegen christenen aan Baudet. De eindtijd met haar valse profeten wordt zo wel heel concreet. Ik sidder en ben bang. Ik hoop en kijk naar de wolken.