Geloven als risicosport

In een drieluik vertellen sporters over hun favoriete sport. Zien ze een verbinding tussen (hun) sport en geloven? In deel 1 Peter Boogaard, een ‘seven summitteer’: iemand die de hoogste berg van elk continent heeft beklommen. Hij bereikte op 21 mei 2016 de top van de Mount Everest.

‘Ik ontmoette Namgya Sherpa toen ik op Antarctica de Mount Vinson beklom. Het klikte meteen en ik vroeg hem of hij met mij de Mount Everest wilde beklimmen. Hij stemde toe. In 2012 was het zover. De expeditie liep niet voorspoedig: na zes weken klimmen moesten we op 8600 meter hoogte omkeren vanwege extreem slecht weer. Mijn rechteroog was bevroren, beide wangen waren zwart bevroren met blaren. Een lastige, maar juiste beslissing. Bij een nieuwe poging in 2015 gooide op ongeveer 7000 meter een grote aardbeving roet in het eten. Uiteindelijk lukte het ons in 2016 om de top te bereiken.

In de aanloop naar die expeditie schreef Namgya aan een expeditielid: “Peter will join, he’s like closest family to me.” Daar kreeg ik een brok van in mijn keel: in Nepal, een land zonder functionele overheid, is familie alles, het enige waar je van op aankunt. Als een Nepalees je als “closest family” beschouwt, sta je hem echt na aan het hart.

Er is een sterke overeenkomst tussen expeditieklimmen en geloven: in beide gaat het om iets ondernemen in vertrouwen, je leven in iemand anders handen durven leggen. Dat is niet simpel en ontslaat je evenmin van je eigen verantwoordelijkheid. Sommige dingen kun je echter beter niet alleen doen.’

Meer over de aardbeving die Peter en Namgya in 2015 trof, is te vinden op www.nu.nl/wetenschap/4069296/mount-everest-centimeters-verschoven-aardbeving-nepal.html.

Peter Boogaard: ‘Mijn rechteroog was bevroren, beide wangen waren zwart bevroren met blaren.’