Column: Moeder

Dicky Nieuwenhuis | 28 februari 2019
  • Achtergrond
  • Column

Moeder, kom nog eens praten in mijn droom
Over toen, onverbloemd en zonder schroom

Op 20 oktober overleed mijn moeder. Sinds die dag kan ik niet naar dit nummer luisteren zonder tranen. Het heet ‘Moeder’ en wordt gezongen door Alex Roeka. ‘Donker en schurend’ typeert hij zelf zijn liedjes. Ik hou van zijn doorleefde stem, de treurige ondertoon, de intensiteit van zijn teksten.

Moeder, kom nog eens zitten in uw stoel
Praten over uw verzwegen gevoel (…)
Dat u liever een ander leven had gehad

Het lied ‘Moeder’ vond ik altijd al één van Roeka’s mooiste nummers, maar komt nu meer dan ooit binnen.

Mijn moeder was van de generatie ‘niet klagen, maar dragen’. Weinig mensen wisten met hoeveel gezondheidsproblemen ze kampte. Op de vraag: ‘Hoe is het?’ antwoordde ze vrijwel altijd opgewekt: ‘Goed! En met jou?’ ‘Opkomen voor jezelf’ kwam in haar woordenboek niet voor.

Het gezin waarin ze opgroeide in de naoorlogse jaren was warm en gezellig. Maar praten over wat er in je omging was een vaardigheid die weinig beoefend werd. Zeker niet als het je persoonlijke geloof betrof. Dat was te groot, te hoog – beter om daar geen woorden aan te geven.

Als u komt maak ik vuur
Er ligt nog hout zat in de schuur
Ga niet weg voordat het gloort en alles is gezegd

Ik drong niet makkelijk binnen in het hart van mijn moeder. Lag dat aan haar? Welk aandeel had ik daar zelf in? Er was een diepe verbinding waar zowel zij als ik weinig woorden aan gaven. Waarom heb ik die woorden nooit aan het papier toevertrouwd en met haar gedeeld? Nooit in haar oren gefluisterd?

Als u gaat wacht dan even
Ik wil u in mijn armen nemen

Een paar weken na het overlijden van mijn moeder stak ik op een zondagmorgen samen met mijn man en kinderen een kaars aan in de kerk. De naam van mijn moeder werd voorgelezen. Een eenvoudig – vrijwel woordeloos – ritueel. Mijn moeder, ikzelf, ons gezin, verbonden door de generaties heen, allen geborgen in Gods hand. Liefde heeft niet altijd woorden nodig.

Deze column verschijnt op 2 maart in magazine OnderWeg. OnderWeg richt zich op christenen die God en kerk liefhebben en midden in het leven staan. Probeer OnderWeg drie maanden (zes nummers) gratis!

Over de auteur
Dicky Nieuwenhuis

Dicky Nieuwenhuis is directeur van SeeYou Foundation.

Meest gelezen

Frans Korpershoek: ‘Ik ben gaan omarmen wie ik ben’

Frans Korpershoek: ‘Ik ben gaan omarmen wie ik ben’

Wilfred Hermans
  • Achtergrond
  • Interview
  • Ontmoeting

Kijk je hem diep in het hart, dan is Frans Korpershoek een ondernemende wereldverbeteraar. In Maassluis en omstreken staat hij bekend als de oprichter van een goedlopende kringloopwinkel, al kent christelijk Nederland hem vooral als zanger van Sela. ‘Ik voel me nog steeds geen geweldige zanger, maar ik weet wel dat ik een boodschap goed kan overbrengen.’

Lees artikel
In memoriam Bart van Veen (1965-2016)

In memoriam Bart van Veen (1965-2016)

Robert Roth
  • Achtergrond
  • In memoriam

Op 1 mei overleed GKv-predikant Bart van Veen, 51 jaar oud. Hij was al geruime tijd ernstig ziek. Collega-predikant Robert Roth blikt terug op zijn leven.

Lees artikel
‘Een homo is meer dan zijn seksuele verlangens’

‘Een homo is meer dan zijn seksuele verlangens’

OnderWeg
  • Achtergrond
  • Interview
  • Thema-artikelen

Wolter Rose weet al sinds de jaren tachtig dat hij homo is. ‘Overtuigd door het evangelie van Christus’ koos hij voor een celibatair levenspad. En lange tijd was dat in de gereformeerde wereld de geëigende route, maar het tij keert. ‘Vroeger had je wat uit te leggen als je als homo een relatie aanging, nu ben ik degene die wat uit te leggen heeft.’

Lees artikel
‘Ik ben verdrietig, maar ik ga niet verdrietig door het leven’

‘Ik ben verdrietig, maar ik ga niet verdrietig door het leven’

Sjoerd Wielenga
  • Achtergrond
  • Interview
  • Ontmoeting

Vorig jaar december overleed Hettie, de vrouw van Jaap Ophoff, predikant in Zwolle. Nu, een jaar later, vertelt hij over eten dat niet meer smaakte, huilbuien en worstelen met God. En over de hond, want die rouwt mee. ‘De hele roedel is uit elkaar gespat.’

Lees artikel

Meld je aan voor onze gratis nieuwsbrief