Column: Ere zij God

Roel Venderbos | 8 december 2018
  • Column

Nog even en het wordt weer in veel kerken gezongen: Ere zij God. Vaak gaan mensen daarbij staan, in een wonderlijke mix van ingetogenheid en enthousiasme. Een beetje vergelijkbaar met 4 mei, wanneer het Wilhelmus wordt ingezet ter afsluiting van de dodenherdenking. Je denkt aan de oorlog en aan de mensen die hun leven gaven. Het maakt je klein. Vervolgens ga je in de houding staan en zing je een lied dat haast als een geloofsbelijdenis klinkt. ‘Dat ik toch vroom mag blijven, uw dienaar te aller stond.’

In wezen gebeurde zoiets ook met kerst in Betlehem. Een hemelse legermacht scandeerde: ‘Ere zij God in de hoge. Vrede op aarde, in de mensen een welbehagen.’ Een strijdkreet voor de troepen uit. Nou ja, troepen… Christus was een generaal zonder leger. Alleen ging Hij de strijd aan met de kwade machten. Maar dat Hij zou overwinnen, stond vast. Daarom klonk de strijdkreet van de engelen als een lied om blij van te worden.

In veel kerken wordt het straks weer gezongen. Nu door mensen. Ik ken de bezwaren tegen de melodie; toch heeft het iets moois als het gezongen wordt met kerst. Maar het kan nóg mooier.

Als hij ergens kwam, veranderde zijn omgeving

Bart was ooit buitengewoon actief in allerlei sporten: fietsen, zeevissen, schaatsen, skeeleren, zeilen. Tot hij 21 jaar geleden een beroerte kreeg. Na een coma en ondanks intensieve revalidatie was hij lichamelijk een schim van wie hij eerst was. Praten kon hij nauwelijks meer. Maar geestelijk was hij nog altijd krachtig en inspirerend. Zijn ogen spraken boekdelen. Als hij ergens kwam, veranderde zijn omgeving. Er kwam licht. Mensen kregen plezier en hoop.

Tot zijn lichaam het begaf: 66 jaar jong. ‘Zullen we nog wat zingen?’ vroeg ik. ‘Ere zij God!’ zei hij. Dat deden we samen, en een week later op zijn begrafenis opnieuw. Ingetogen en enthousiast. Achter de troepen aan kwam Jezus Christus, die door alles heen een schitterend mens van Bart maakte. Nog nooit heb ik zo uit volle borst ‘Ere zij God’ gezongen. De dood had het nakijken en de engelen waren blij.

Over de auteur
Roel Venderbos

Roel Venderbos is deeltijd predikant van de NGK Kampen en deeltijd geestelijk verzorger in een verpleeghuis.

Meest gelezen

Column: Vrijzinnig

Column: Vrijzinnig

Dick Westerkamp
  • Blog
  • Column

Er is iets nieuws aan de hand in Nederland. Kerken vinden elkaar. Muren die eeuwenlang mensen gescheiden hielden, vallen weg. Wie zou niet blij zijn?

Lees artikel
Redactioneel: Tot een hand en een voet

Redactioneel: Tot een hand en een voet

Ad de Boer
  • Column

We passen het beeld van de kerk als het lichaam van Christus, waarvan de leden niet zonder elkaar kunnen, graag toe op de plaatselijke gemeente: iedereen is daar nodig. Maar dat beeld geldt evenzeer voor de wereldwijde kerk.

Lees artikel
Column: Goed spreken over God

Column: Goed spreken over God

Eline de Boo
  • Column

Vloeken is in ons land onder christenen ongebruikelijk. Maar zo zuinig als we zijn met vloeken, zo zuinig zijn we ook met God de eer geven voor het goede.

Lees artikel
Redactioneel: Kamphuis

Redactioneel: Kamphuis

Ad de Boer
  • Blog
  • Column

De naam Kamphuis heeft lange tijd een negatieve klank gehad in mijn leven. Maar de afgelopen decennia heeft Barend Kamphuis daar verandering in gebracht.

Lees artikel

Meld je aan voor onze gratis nieuwsbrief