Column: Vreemd vertrouwd

Christus’ kerk omvat mensen van elke stam en taal en volk en natie. Een ongekend perspectief. Juist vandaag beleven we de sensatie van geloofsherkenning over taal- en cultuurgrenzen heen. Tegelijk blijkt samen geloven in de praktijk lastig. Er zijn allerlei contacten. Een enkeling zit bij elkaar in de kerk. Maar de wereld, ook Nederland, is geen moment zo gesegregeerd als op zondagmorgen.

Intussen ervaar ik als theologiedocent de lusten én lasten van globalisering en immigratie. De ETF Leuven en de TU Kampen kennen inmiddels behoorlijk wat internationale studenten. Mensen die graag over de grens kijken. Of talent dat er door jonge kerken op uit is gestuurd om een diploma te halen. Prachtig. Hartverwarmend. Tot je in een onderwijsgesprek zit waarin misverstanden de boventoon voeren.

Vertrouwde witte academische netwerken verkleuren eveneens. Onlangs maakte ik mee dat zwarte én witte collega’s uit Afrika en Groot-Brittannië op een congres over geweld in de Bijbel eigen ervaringen inbrachten bij de uitleg. Voor wie zelf heftige dingen meemaakt, zijn ‘geweldsteksten’ reëler en gewoner. Dat was even wennen voor westerse collega’s, die onderlinge verschillen liever bespreken vanuit een afstandelijker houding tegenover de Bijbeltekst.

Alles maar goedvinden is ook een manier
om de ander niet serieus te nemen

Overal is het probleem hetzelfde: vreugde over onderlinge herkenning gaat gepaard met behoorlijke verschillen in denken en doen. Hoe sta je dan open voor wat de ander zegt? Hoe geef je elkaar ruimte zonder beproefde manieren van geloven en wetenschap bedrijven overboord te gooien? Alles maar goedvinden is ook een manier om je te verheffen en de ander niet serieus te nemen.

Elkaar echt leren verstaan kost tijd. Mijn mooiste ontdekking tot nu toe: in de Bijbel zelf zie je in actie hoe de HEER kloven overbrugt, juist door elementen uit tal van talen en culturen te gebruiken. Gods Woord zelf is vreemd en vertrouwd tegelijk. Ik denk dan: het kan geen toeval zijn dat we van de talen en culturen van de Bijbel nu zo veel meer weten dan honderd jaar geleden. Iets om samen vast te houden, van te leren en ook wat mee te doen!