Redactioneel: Dom

Nog een paar dagen. Dan gaat de boel weer los en is de zomerslaap voorbij. Iets later, zoals vaker, volgt het kerkelijke leven. Vreemde tijd, die zomervakantie. Daarin mag je tot jezelf komen; er is ruimte om lekker ontspannen nieuwe dingen te zien. Maar vaak werkt het zo niet, althans, bij mij niet. Want als ergens iets moois te zien is, lees ik erover, plan ik dingen. Waar dan als ‘vakantieplicht’ nog bijkomt dat ik veel boeken wil lezen. Literaire, maar ook een theologisch boek… Dom. Of een beetje dom. Want natuurlijk zit in dingen zien en in lezen iets van uitrusten, stil zijn. Maar toch.

Wat moet hier een denkwerk in zitten

Het woord ‘dom’ kwam ik ook op een andere manier, in een andere taal tegen: duomo, in het Nederlands: dom, kerk. In gidsen lees je over de bouw ervan. We zagen er enkele met resten uit de vijfde eeuw, waarop men in de tiende eeuw voortbouwde. Ik dacht: wat moet hier een denkwerk in zitten. Wat zal er gezwoegd zijn door duizenden mensen die de kerk bouwden. En bovendien: zij gingen ervoor! Enkele eeuwen nadat het evangelie naar Europa kwam, kregen zij het op hun hart om kerken te bouwen. Kleinere én grote, waarin honderden mensen een plek vinden. Misschien dachten ze aan woorden van de Heer: trek eropuit, maak het goede nieuws bekend, ‘Ik ben met jullie, altijd’.

In 2018 ligt het even anders. Kerkgebouwen sluiten. En regelmatig hoor je: het gebouw is de kerk niet! Dus waarom zo veel aandacht voor samenkomen in een gebouw? Zit wat in. Je bent zelf deel van de kerk. En kerk-zijn is inderdaad meer dan samenkomen in een gebouw. Toch valt er veel te leren van de mensen die ons voorgingen. Zij zetten een gebedsplek op, een plaats van troost. Waar je als vanzelf ‘vakantiedingen’ oefent: stil zijn, je openstellen voor een ander, de Ander. Waar je luistert, samen met anderen.

In deze vakantie leerde ik wat Italiaans. Een poging: niente di stupido, si duomo, vertaald: niks dom, gá gewoon voor de kerk(dienst). Reacties op dit Italiaans, of op iets anders, zijn welkom.